هدف: هدف این پژوهش تعیین ارتباط بالیدگی زیستی و فعالیت بدنی دختران نوجوان بر اساس نقش واسطه ای عوامل روان شناختی بود. روش: روش پژوهش همبستگی و جامعه آماری دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول مدارس دولتی استان مازندران در سال تحصیلی 96-1395 به تعداد 31522 نفر بود که به روش نمونه گیری چند مرحله ای تصادفی، در نهایت 630 نفر بر اساس نسبت پنج نفر به ازای هر گویه با احتمال ریزش نمونه انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل تخمین درصد قامت بزرگسالی خمیس– روشه (1994)، گام شمار شیایومی می بند (2014)، قدسنج سکا 213 (2015)، ترازوی سکا 813 (2015)، پرسشنامه خودتوصیفی بدنی مارش (2010)، سیاهه نگرانی از تصویر بدن لیتلتون، آکسم و پوری (2005)، مقیاس عزت نفس رزنبرگ (1965)، و سیاهه نگرش به فعالیت بدنی سایمول و اسمول (1974) بود. پس از حذف 57 نفر، داده ها با استفاده از روش الگویابی معادله های ساختاری تحلیل شد. یافته ها: داده ها رابطه معکوسی را بین بالیدگی زیستی و فعالیت بدنی نشان داد (289/0-=β ، 001/0=P). نتایج الگویابی معادله های ساختاری حاکی از برازش خوب الگو (46/0 = معیار نکویی برازش) و معناداری ضریب مسیر غیرمستقیم بالیدگی زیستی و فعالیت بدنی با میانجی گری نگرش به فعالیت بدنی (150/0-=β ، 012/0=P)، عزت نفس (091/0-=β ، 015/0=P)، خودپنداره بدنی (062/0-=β ، 016/0=P) و رضایت از تصویر بدن (009/0-=β ، 019/0=P) بود. نتیجه گیری: برای ارتقاء رفتارهای مرتبط با سلامتی لازم است که برنامه هایی طراحی شود تا دختران بلوغ را امری طبیعی و جذاب در گذار به دوره بزرگسالی قلمداد کنند و تفاوت های فردی و تنوع در ظاهر را بپذیرند.

1مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر بالیدگی جسمانی و وضعیت اجتماعی و اقتصادی بر انعطاف پذیری شناختی و شایستگی حرکتی ادراک شده در کودکان 10تا12 سال شهر تهران انجام شد. روش  : روش مطالعه علی-مقایسه ای بود. براساس جدول مورگان 400 دانش آموز دبستانی در رده سنی 10 تا 12 سال شهر تهران (نیمسال دوم  تحصیلی 1400) بصورت خوشه ای تصادفی انتخاب شدند. برای سنجش بالیدگی زیستی از روش خمیس- روشه، سنجش وضعیت اجتماعی- اقتصادی از پرسشنامه وضعیت اجتماعی اقتصادیSES ؛ سنجش مهارت های شناختی از پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی و برای سنجش مهارت های حرکتی کودکان از پرسشنامه شایستگی حرکتی ادراک شده در دوران کودکی استفاده گردید. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA) و ضریب همبستگی پیرسون تحلیل شد.  نتایج : وضعیت اجتماعی اقتصادی و بالیدگی زیستی بر هر یک از متغیرهای شایستگی حرکتی ادراک شده ( 0/001=p) و بر متغیرهای انعطاف پذیری شناختی  اثر دارد ( 0/021=p). کودکانی که در سطح  بالیدگی جسمانی زودرس و نرمال می باشند و همچنین کودکانی که از وضعیت اجتماعی اقتصادی بهتری بهره­مند هستند، در متغیرهای انعطاف پذیری شناختی ( 0/016=p) و شایستگی حرکتی ادراک شده ( 0/011=p) بهتر از کودکان با وضعیت بالیدگی زیستی دیررس و وضعیت اجتماعی اقتصادی پایین، بودند. نتایج ضریب همبستگی پیرسون نشان داد بین بالیدگی زیستی با انعطاف پذیری شناختی و شایستگی حرکتی ادراک شده و همچنین بین وضعیت اجتماعی اقتصادی با انعطاف پذیری شناختی و شایستگی حرکتی ادراک شده ارتباط معنادار وجود دارد ( 0/001=p) و بالا بودن وضعیت اجتماعی اقتصادی در کودکان با بالیدگی زودرس منجر به افزایش انعطاف پذیری شناختی و شایستگی حرکتی ادراک شده، می شود. نتیجه گیری: سطح بالیدگی زیستی زودرس و وضعیت اجتماعی اقتصادی بالا منجر به افزایش شایستگی حرکتی ادراک شده و انعطاف پذیری شناختی کودکان شده است.

مقدمه زمان بالیدگی زیستی به عنوان عاملی بالقوه برای واریانس فعالیت بدنی نوجوانان شناخته شده است. از این رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی آثار اصلی و تعدیل کننده وضعیت بالیدگی زیستی و حمایت اجتماعی بر سطح فعالیت بدنی دختران نوجوان (بر اساس مدل زیست فرهنگی واریانس مرتبط با بالیدگی در فعالیت بدنی نوجوانان به عنوان چارچوبی مفهومی) انجام شد. روش کار630 دانش آموز دختر دوره اول متوسطه استان مازندران در سال تحصیلی 96-95 بر اساس روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای تصادفی انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده جهت جمع آوری داده ها شامل تخمین درصد قامت بزرگسالی، پرسشنامه های حمایت اجتماعی و جمعیت شناختی و گام شمار بود. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS23 و PLS2 در سطح معناداری05/0P≤ صورت گرفت. نتایج تحلیل داده ها نشان داد که رابطه معکوس معناداری (289/0-) بین وضعیت بالیدگی زیستی و فعالیت بدنی دانش آموزان در سطح معنی داری 01/0 وجود دارد. نتایج مدل سازی معادلات ساختاری نشان گر برازش خوب مدل بود و نشان داد حمایت اجتماعی تعدیل کننده ای مهم برای تغییر بالیدگی مرتبط با فعالیت بدنی است. نتیجه گیری حمایت اجتماعی ممکن است نقش منفی بالیدگی زودرس در سطح فعالیت بدنی را کاهش دهد. تفسیر والدین به تغییرات مرتبط با بلوغ و تشویق نوجوانان به قبول بلوغ به عنوان رویدادی مثبت و طبیعی (نه یک مانع برای فعالیت بدنی) ممکن است نقش مهم تری را در کاهش هر گونه آثار منفی بالیدگی زودرس بر فعالیت بدنی ایفا کند.

هدف از این تحقیق عبارت است از مقایسه اکسیژن مصرفی بیشینه دختران نوجوان غیر ورزشکار با وضعیت بالیدگی متفاوت. در این تحقیق 39 دانش آموز دختر در دامنه سنی 13.66 تا 14.66 سال از جامعه دختران نوجوان غیر ورزشکار شهر تهران به صورت هدفدار انتخاب و با استفاده از شاخص سن شروع قاعدگی به سه وضعیت بالیدگی زودرس، متوسط، و دیررس طبقه بندی شدند. درصد چربی بدن و اکسیژن مصرفی بیشینه شرکت کنندگان به ترتیب با استفاده از دستگاه سنجش ترکیبات بدن و آزمون بالک اندازه گیری شد. نتایج تحلیل واریانس یکطرفه نشان داد اکسیژن مصرفی بیشینه نسبی دختران دیررس به طور معناداری بیشتر از دختران زودرس و متوسط بود (P<0.01)، ولی بین میانگین وزن، درصد چربی بدن و اکسیژن مصرفی بیشینه مطلق سه گروه اختلاف معناداری وجود نداشت (P>0.05). بر اساس نتایج تحلیل رگرسیون چند متغیره، درصد چربی بدن و وضعیت بالیدگی (R=0.638) بیشترین سهم را در پیش بینی اکسیژن مصرفی بیشینه نسبی، و متغیرهای وزن بدن و سن شروع قاعدگی (R=0.763) بیشترین سهم را در پیش بینی اکسیژن مصرفی بیشینه مطلق دارا بود. نتایج این تحقیق از تاثیر واقعی بالیدگی بر اکسیژن مصرفی بیشینه حکایت داشت و نشان داد پس از متغیرهای وزن و درصد چربی بدن، بالیدگی بیولوژیکی، به ویژه سن شروع قاعدگی، از عوامل موثر بر اکسیژن مصرفی بیشینه دختران نوجوان غیر ورزشکار است.

1زمینه و هدف: ویژگی های مهارت های حرکتی پایه با نمو، بالیدگی و رشد کودک در ارتباط است. هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر بالیدگی جسمانی و سن نسبی بر انعطاف پذیری شناختی کودکان ورزشکار بود. روش پژوهش: پژوهش از نوع همبستگی و  علی مقایسه ای است. براساس گزارش اداره تربیت بدنی شهر قزوین تعداد ورزشکاران کودک 11 و 12 سال 621 نفر بود. به روش تمام شمار، شرکت کنندگان پژوهش 400 کودک (102 شناگر، 98ژیمناست، 53 والیبالیست و 147 کودک با حرکات رزمی نمایشی) بودند. 221 کودک به دلیل مخدوش بودن پرسشنامه ها از مطالعه خارج شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه­های جمعیت شناختی، انعطاف پذیری شناختی (آسترانگ و همکاران، 2017)، قدسنج و ترازوی دیجیتال بود. وضعیت بالیدگی جسمانی کودکان به صورت غیرمستقیم، غیرتهاجمی با استفاده از برآورد درصد قامت بزرگ سالی (متد خمیس و روشه،1994) ارزیابی شد. برای تحلیل داده ها از تحلیل واریانس دو طرفه (آزمودن همزمان آثار اصلی و تعاملی جنسیت وگروه های سنی بر تمامی متغیرهای تحقیق)،از ضریب همبستگی پیرسون برای بررسی هم خوانی دومتغیری بین ارزیابی بالیدگی زیستی با درصد قامت بزرگسالی کسب شده در سن معین و نمرات Z  حاصل از برآورد درصد قامت بزرگسالی و امتیازات افراد استفاده شد.  یافته ها: تاثیر سن نسبی و بالیدگی جسمانی برمتغیر انعطاف پذیری شناختی و مولفه های آن (امور عادی، علایق ویژه، زایندگی) معنادار بود. کودکان متولد در فصل های اول سال (Q1 وQ2) و همچنین کودکان زودرس در انعطاف پذیری شناختی و مولفه های امور عادی، علایق ویژه و زایندگی بهتر از کودکان متولد شده در فصل های انتهای سال (Q4) و کودکان با بالیدگی دیررس بودند. نتیجه گیری: با توجه به یافته های پژوهش حاضر پیشنهاد می­شود مقایسه کودکان در کوارتر های تولد و سطوح بالیدگی متفاوت با یکدیگر معیار مناسبی جهت مقایسه انعطاف پذیری شناختی نباشد زیرا کودکان زودرس و متولد شده در کوارترهای ابتدایی تولد نسب به کودکان دیررس و متولد در کوارترهای آخر سال از نظر انعطاف پذیری شناختی بهتر هستند.

سابقه و هدف: سلامت جسمانی از مهم ترین سرمایه های انسانی است و شایستگی حرکتی می تواند موجب ارتقای این امر شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر سطوح فعالیت بدنی و بالیدگی جسمانی بر شایستگی حرکتی کودکان 11-8 ساله شهر تهران انجام شد. مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع مقطعی-تحلیلی بود. جامعه آماری، کودکان 11-8 ساله شهر تهران بودند که 205 نفر (105 دختر و 100 پسر) از آن ها به صورت تصادفی انتخاب شدند. ارزیابی سطح فعالیت بدنی با استفاده از پرسشنامه بین المللی سطح فعالیت بدنی (Physical Activity Questionnaire for Children)، شاخص بالیدگی جسمانی ازطریق روش خمیس-روشه و شایستگی حرکتی با استفاده از آزمون شایستگی حرکتی (TMC) ارزیابی شد. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس چندعاملی و آزمون تعقیبی بونفرونی تحلیل شد. نتایج: نتایج تحلیل واریانس چندعاملی نشان داد که اثر اصلی سطح فعالیت بدنی معنادار نمی باشد (74/0 P=). کودکان با بالیدگی دیررس در هر سه سطح فعالیت بدنی دارای میانگین شایستگی حرکتی بهتری بودند. کودکان با سطح فعالیت بدنی بالا دارای میانگین شایستگی حرکتی بهتری نسبت به کودکان با سطح فعالیت بدنی متوسط و پایین بودند. اثر اصلی سطوح بالیدگی جسمانی، معنادار بود (0/001 =P). نتیجه گیری: پیشنهاد می شود به منظور رشد شایستگی حرکتی، برنامه جامع و کاربردی در مدارس جهت افزایش سطح فعالیت بدنی و مهارتی در کودکان تدوین شود.

هدف این پژوهش بررسی تاثیر یک دوره تمرین اینتروال و تیپرپلکانی بر تغییرات وزنی و عملکرد استقامتی رت های نر در حال بالیدگی بود. در این مطالعه تجربی، 40 سر موش صحرایی ویستار نر سه هفته ای به طور تصادفی به گروه های کنترل و تمرین تقسیم شدند. گروه تمرین پس از پایان دوره شش هفته ای تمرین اینتروال فزاینده به سه گروه تیپر سه هفته ای کاهش شدت، تواتر و تکرار تقسیم شدند. وزن و شاخص های عملکردی ارزیابی شدند. یافته های پژوهش با استفاده از آنالیز واریانس دوطرفه و آزمون LSD در سطح a£0.05 تجزیه وتحلیل شد. نتایج نشان داد تفاوت معنا داری بین زمان خستگی گروه های مختلف تیپر با یکدیگر (P£0.001) و هفته های تیپر با دوره اینتروال (P£0.008) وجود دارد. تیپر شدت با کاهش 58.57 درصدی در شدت تمرین، بهترین میانگین زمان خستگی، مسافت طی شده در آزمون و عملکرد (Pri) را نسبت به سایر گروه ها داشت. همچنین مسافت طی شده در آزمون و زمان واماندگی در هفته دوم تیپر به حداکثر خود رسید. بر اساس نتایج پژوهش حاضر، تیپر پلکانی شدت موجب افزایش 52.13 درصدی عملکرد استقامتی می شود. همچنین دو هفته کاهش بار تمرینی آثار هم افزایی موثرتری با مداخله بر تغییرات وزنی و زمان واماندگی در پی دارد.

از طریق بازی می توان فکر و اندیشه ورزشکاران را از کودکی رشد داد و به او کمک کرد تا در آینده از نظر جسمی، روانی، عاطفی و اجتماعی پیشرفت کند. پژوهش حاضر با هدف شناسایی شاخص های کاربردی باشگاه بازی کودک با رویکرد روان شناسی انجام شد. در جهت شناسایی، تحلیل و گزارش الگوهای موجود در داده هایی که در فعالیت های باشگاه کودک نقش کلیدی دارند، از روش کیفی و از استراتژی تحلیل مضمون استفاده گردید. به منظور تحلیل مضمون و دستیابی به شاخص های ارزشمند، با 20 متخصص این حوزه مصاحبه عمیق انجام شد. یافته ها حاکی از آن بود که شش مضمون شامل تدوین برنامه های عملیاتی با رویکرد رشد متعادل، فعالیت بدنی، سنجش بالیدگی، سنجش نمو، تحلیل نقاشی و مربیان شایسته و متخصص را می توان به عنوان شاخص های کاربردی با نگاه روان شناسی، در جهت ایجاد وضعیت مطلوب به طوری که تعادل روح و جسم را پوشش دهد در نظر گرفت. به طور کلی شاخص های به دست آمده نشان می دهند ایجاد یک باشگاه مطلوب کودک، با بکارگیری مربیان شایسته، می تواند فعالیت های شناختی کودکان را افزایش دهد و تغییرات روان شناختی کودکان را به حداقل برساند و در ارتقاء سبک زندگی سالم کودکان نقش موثری داشته باشد.